काहीतरीच तुमचं
तुमचा प्रश्नच आहे वेंधळा
आपल्याच घरात आपल्याला
येईल कसा कंटाळा.
माझ्या घरातली धूळ सुध्दा
माझ्यावरती प्रेम करते
किती झटकली तरिही
पुन्हा पुन्हा येऊन बसते.
ताट वाटी भांडं
ही सारीच माझी भावंड
जेवताना रोज सोबत करतात
पिठलं असो की श्रीखंड
फ्रीज, मिक्सर, गिझर, टिव्ही
सार्या नव्हेत नुसत्याच वस्तू
रिमोट हातात घेतला की
लगेच म्हणतात ' तथास्तु '
कपाट नुसतं उघडलं की
उघडतात मनाचेही कप्पे
वरून खाली दिसत जातात
आयुष्याचे सर्व टप्पे
पलंगावर आडवं पडून
खोचून घेतली मच्छरदाणी
तरी लपून बसलेला एक डास
कानामध्ये गुणगुणतो गाणी
खिडकी, गँलरी, पँसेज, बाल्कनी
घर असतंच नंदनवन
कितव्याही मजल्यावर घर असो
घरातंच तयार होतं अंगण
आई, बाबा, बायको, मुलं
घरात नेहमीच असते जाग
टेबलावरची एक कुंडी
फुलवते आयुष्याची बाग
घरात नुसतं बसुन रहा
वाढंत जाईल जिव्हाळा
आपल्याच घरात आपल्याला
येईलंच कसा कंटाळा.
No comments:
Post a Comment